In the Mood for Love

நேற்று ஒரு அனாவசியமான கருத்து வேறுபாடு. அதனால் இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு செல் பேசினாலும், தொலை பேசினாலும் மறுமுனையில் வெறும் மவுனமும், மூச்சுக் காற்றுமே பதிலாக வருமென்பதால் வீட்டிலேயே செல் பேசியை போட்டு விட்டு, ஆமாம் போட்டுவிட்டு தான்...அருகிலுள்ள பல்கலை நூலகத்தை நோக்கிச் சென்றேன். என்ன தான் செல்பேசியை வீட்டிலேயே விட்டு(போட்டு)ச் சென்றாலும் மனத்தில் இருந்து மறைவதில்லை நினைவுகள். "MOOD" சரியில்லாத காரணத்தினால் பட்டியலைத் திறந்து நமக்கு என்ன "MOOD" இருக்கிறதோ அதை கனிணியில் தட்ட, வந்து விழுந்ததோ "In the mood for love".

சரி, என்ன தான் அந்த புத்தகத்தில் இருக்கிறது என்று பார்த்தால் அது புத்தகமே கிடையாது, திரைப்படம்! 2000 -ம் ஆண்டு "கேன்" திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகர், ஒளி ஓவியம் மற்றும் எடிட்டிங் (காட்சி அமைப்பு?) ஆகியவற்றிற்கான விருதுகளை குவித்த திரைப்படம். இதன் இயக்குநர், "வோங்-காவ் வாய்". இது இவருக்கு 7வது திரைப்படம்.

சரி, இந்த திரைப்படத்தை இன்று பார்த்துவிட வேண்டுமென்று எனது துறையிலிருந்து நழுவி, Fischer AV reserve -க்கு நடந்தேன்.

திரைப்படத்திற்கு செல்லும் முன்னால் ஹாங்-காங் வாழ்க்கை முறையைப் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு. ஹாங்-காங் - உலகின் மிக நெரிசலான நகரங்களில் ஒன்று. ஒரு இரட்டைப் படுக்கையறை கொண்ட வீட்டில் நான்கைந்து குடும்பங்கள் வசிக்கும் படியான நெரிசல். இரவு வாழ்க்கைக்கு சரியான எடுத்துகாட்டு. இது ஒரு தூங்கா நகரம் என்று சொல்லலாம். ஆசிய மற்றும் ஐரோப்பிய கலவை கொண்ட வாழ்க்கைமுறை. வெறும் கட்டிடங்களையும், மக்களையும் கொண்ட மருந்துக்கு கூட மரங்களைப் பார்க்க முடியாத நகரம்.நகரின் பல வீதிகளும், சாலைகளும் நம் டி-நகர் இரங்கநாதன் வீதியை ஞாபகப்படுத்தும்.

In the Mood for Love

இப்படிபட்ட நகரில், ஒரு குடியிருப்பில் இரு அடுத்தடுத்த வீடுகளில் இரு குடும்பங்கள் குடியேருகின்றன. இரு குடும்பத்தின் துணைகளும் களவொழுக்கத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். இதைக் கண்டறிகிறார்கள் பாதிக்கப்பட்ட துணைவியர். காலப்போக்கில் பாதிக்கப்பட்ட இருவரும் அன்பிற்காக ஏங்கி தன் மனவலியை தாங்கி வருவது தெரிய வருகிறது. ஆனாலும் தங்கள் துணைகளைப் போல் அத்து மீறக் கூடாது என்பதிலும் நட்போடு மட்டுமே பழக வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தாலும், இருவரும் ஒரு இனம் புரியாத அன்பினால் பிணைக்கப்படுகின்றனர். இதனால் இந்த இருவரும் தங்கள் மனம் ஒத்தபடியால், அதிக நேரம் ஒன்றாக செலவிடுகின்றனர்.இருவ்ரும் பரஸ்பரம் உதவிக்கொள்கிறனர். இது குடியிருப்பில் ஒருவித சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆகையால் இருவரும் மனம் ஒத்தாவிடிலும், இருவரின் குடும்ப நலனுக்காக வேண்டிப் பிரிகின்றனர்.

இதுதான் கதைச் சுருக்கம் என்றாலும், படத்தின் ஒளிப்பதிவு, மற்றும் பின்னணி இசையமைப்பினால் ஒரு மிகப் பெரிய மன அதிர்வினை ஏற்படுத்துவது மறுக்க முடியாத உண்மை. பின்னணி இசை என்பது ஒரு திரைப்படத்திற்கு எவ்வளவு வலு ஏற்படுத்தும் என்பதை நம்மூர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் போன்றோர் இத்திரைப்படத்தை பார்த்தால் புரிந்துக் கொள்வார்கள்.

பின்னணி இசை அமைத்தவர் - மைக் கெலாசொ, கீ-போர்டு மற்றும் வயலின் போன்ற வாத்தியங்கள் மூலம் ஒரு மெல்லிசையை இரு கதாபாத்திரங்களை காட்டும் பொழுதும், ஒரு ஸ்பானிய மென் - காதற் பாடலை இரு கதாபாத்திரங்களின் மன நிலையை விவரிக்கும் பொழுதும், அவ்வப்பொழுது கூட்டுக் குடும்பங்களின் பேச்சு மற்றும் வானொலி இசையை மட்டுமே பின்னணி இசையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

ஒளி ஓவியம் - கிறிஸ்டோபர் டொய்ல் மற்றும் மார்க் லீ பிங் பின். படம் முழுதும்/முக்கால் வாசி இரவு நேரங்களிலும், நான்கு சுவர்களுக்குள்ளேயும் மட்டுமே நடைபெருவதால் ஒளியை அருமையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள். அதிலும் முடிவு காட்சியில் அத்தோடு இவர்கள் உடலால் மனதால் பிரிந்தாலும் அன்பினால் ஒன்றி வாழ்கிறார்கள் என்ற வரிகளோடு அங்கோர்வட்டின் சிற்ப கலையோடு ஒன்றி வரும் ஒளி ஒவியமும், இசையும் (சுமார் 2 நிமிடங்கள்) ஒரு வலிய மனாதிர்வினை அனைவருக்கும் ஏற்படுத்தும்.

இத்திரைப்படதின் மற்றொரு சிறப்பம்சம் கதைக்கு காரணமான அந்த இரு(களவொழுக்கத்தில் ஈடுபடும்) கதாபாத்திரங்களின் முகங்களை காட்டாதது.

It's a beautiful movie which is rich in visualization rather than conversation!