தொடர்வூர்தி பயனங்களும் அதன்கால் நினைவுகளும...

சிறுவயது பருவம் முதலே வெளியூர்ப் பயனம் என்றாலே மனம் குதூகலத்தில் துள்ளி மகிழும்.ஆனால் நான் பிறந்து தவழ்ந்து வளர்ந்தது எல்லமே வடதமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரியையொட்டிய இடங்களேயாதலால் தொடர்வூர்திப் பயனம் என்பது எனக்கு எட்டாக் கனியாயிற்று. அதற்கு காரணம் வணிகம் தொடங்கி சிற்றுலா வரை சென்னை தொடங்கி வேளாங்கன்னியோடுமான அளவுக்குமிஞ்சிய பேருந்து போக்குவரத்தும் குறைத்த பயனநேரங்களும்தாம். அது மட்டுமன்றி சென்னை - வேளாங்கன்னி கடற்கரையையொட்டி அமைந்துள்ளதால் எப்பொழுதும் தண்ணீரற்ற ஆனால் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் அபாய அளவையும் தாண்டக்கூடிய நீரோடைகளாலும்,ஆறுகளினாலும் கட்டவேண்டிய பாலங்களின் செலவும், பொருட்தேவையும் அரசாங்கத்தினால் கூட என்னுடைய தொடர்வூர்திப் பயனம் தடைபட்டது என்று கூறினாலும் வியப்பல்லவே. இதனால் பெரும்பாலான சுற்றுலாக்களும், தொலைதூரப் பயனங்களும் மகிழ்வுந்துகள், பேருந்துகளோடே முடங்கியது. அவ்வப்போது பொருட்காட்சிகளிலும், வன்டலூர், மைசூர் வனவிலங்கு சரணாலயங்களிலும், உதகமண்டலம் ஏரிக்கரையோரத்திலும் இயங்குகின்ற மின்சார தொடர்வூர்தியின் பயனம் ஒன்று தான் எனக்கு அதிகமாகப்பட்டது என்னுடைய பதினேழு வயதுவரை.

ஒருவழியாகப் பள்ளிக்கல்வி முற்றுபெற்றதும் தொழிற்கல்விக்கான விண்ணப்பங்களுக்காக எனது மைத்துனனுடன் சென்னைக்குச் சென்றதும், தாம்பரத்தில் இறங்கி கிண்டி வரை மின் தொடர்வூர்தியில் பயனஞ்செய்தது தான் என்னுடைய நவீனவாழ்வின் தொடர்வூர்தியின் பயனத்தின் தொடக்கம். அந்தப் பயனம் சிறிது நாழிகையேயிருந்தாலும், வழியெங்கிலும் காணக்கிடைத்த குறுக்குச்சாலைகளும் ஆங்காங்கே எனக்காக வழிவிட்டு காத்திருந்த மக்களையும் பார்க்கையில் என்னுடைய முதல் தொடர்வூர்திப்பயனம் அவ்வளவு மகிழ்வானதல்லவே. அதே நேரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் தொழிற்கல்விகளுக்கான விண்ணப்பப்படிவங்களுக்காக நெல்லிக்குப்பம் - அண்ணமலைநகர் பயனம் ஒருவகையில் மகிழ்ச்சியானதாகவும் இன்னொரு வகையில் அவமானமாகவும் இருந்தது...

என்னோடும், என் வயதையொத்த ஆனால் மற்ற பள்ளிகளில் படித்த மாணவர்களெல்லாம் ஓரளவு என்னை விட படிப்பிலும் பொருளாதாரத்திலும் சிறப்பாக இருந்ததினால் அவர்களுக்கு என்னை அவர்களுடனான செயல்பாடுகளில் ஒதுக்கியே வைத்திருந்தனர். இதனாலேயெ என்னுடைய ஒரே நண்பனாக "குட்டி" ஒருவனே இருந்தான். இவனும் வசதியான குடும்பத்தை சேர்ந்திருந்தாலும், நன்றாக படிப்பவனாயிருந்தாலும் என் வீட்டையொட்டி இருந்ததினால் எங்கள் இருவருக்குமிடையேயான புரிந்துணர்வு நன்றாக இருந்தது. மேலும் அவனும் நானும் சமகாலங்களில் ஒரே பள்ளி, ஒரே வகுப்பில் படித்ததினாலும் அந்த புரிந்துணர்வு ஏற்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவனும் என்னைப் போன்றே மற்ற நண்பர்களால் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்ததால் எங்கள் கூட்டணி அமைந்திருக்கலாம்...

ஆக பிறரது கல்வி மற்றும் எதிர்காலத்திட்டங்கள் குறித்த கலந்துரையாடல்களில் நாங்கள் நிராகரிக்கப்பட்ட நிலையில் நாங்களிருவரும் ஒரு நன்னாளில் விண்ணப்பபடிவம் வாங்கலாம் என்று முடிவு செய்து தொடர்வூர்திப் பயனமே வசதியானதாக இருக்கும் என ஒருமனதாக தீர்மானமியற்றினோம். அதிலும் காலை 5:50 வண்டியை தவிர்த்து 6:30 வண்டியில் சென்றால் இரண்டு தொடர்வூர்தியில் பயனம் செய்யலாம் அதுவும் ஒரு பயனத்திற்கான பணத்தில் இரண்டு வண்டியில் பயனம் என்று அதிமேதாவித்தனமாக திட்டமிடப்பட்டது. குட்டியின் அப்ப மெத்தப் படித்தவர் சிறிது கண்டிப்பானவரும் கூட. அதனால் என்னுடைய அப்பாவிற்கு "குட்டி"யின் மேல் அளவு கடந்த மதிப்பு. ஆகையினால் குட்டி பெயரை சொல்லி நான் செய்த லீலைகள் ஏராளம்...

அன்று காலை குட்டியின் அப்பவும், என்னுடைய அப்பவும் எங்களை வாழ்த்தி வழியனுப்பி வைத்தனர். எனக்கோ ஒரு இடத்தில் இருப்பு கொள்ள இயலாது அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தேன். இடையே நாண்கைந்து பட்டையப்படிப்பு படிக்கும் மாணவர்கள் வந்து என்னை உள்ளே சென்று அமருமாறு அறிவுறுத்திவிட்டு லாவகமாக படியில் நின்று புகை பிடிக்க ஆரம்பித்தனர். இன்னும் ஒருசிலர் நம்முடைய மூதாதையரை நினைவூட்டும் பொருட்டு "ஜன்னல்" வழியாக தேரையைப் போல் தாவி பெண்கள் பயனஞ்செய்யும் பெட்டியை நோக்கி சாகசம் புரிந்து கொண்டிருந்தனர்...

இப்பொழுது வண்டி கடலூர் திருப்பாதிரிப்புலியூரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. புகை பிடித்தவர்களும், தாவிக் கொண்டிருந்தவர்களும் பச்சைக் குழந்தையைப் போன்று அவரவர் இருக்கையில் அமைதியாக அமர்ந்தனர். அங்கே இன்னுமொரு கூட்டமேற கூடவே இரண்டு பரிசோதகர்களும் பெண்களுக்கான பெட்டியில் ஏறி அமர்ந்தனர். தொடர்வூர்தி கடலூர் பழையநகரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அண்ணமலைநகர் செல்பவர்கல் இங்கே இறங்கி இன்னுமொரு ஊர்த்திக்கு மாற வேண்டும். வண்டியின் வேகம் குறைந்த நிலயில் எங்களொடு அமர்ந்திருந்த மாணவர்களும் பணியாளர்களும் வண்டியிலிருந்து குதித்துக் கொண்டிருந்தனர். நான் எனக்கருகில் அமர்ந்திருந்தவரைப் பார்க்க அவரும் புரிந்தவராஇ, "வண்டி நின்றபின் இறன்க்கினால் அந்த வண்டியில் இடம் கிடைக்காது" என்று கூறி அவரும் குதித்து விட்டார். சரியென்று நான் குட்டியை பார்க்க குட்டி என்னை முதலில் குதிக்கும்படி கூற நான் பின்னோக்கி குதித்து சிறிதளவு தடுமாறி விழுந்து எழுந்தேன். எனக்கு முன்னால் இப்பொழுது குட்டி குதிக்க அவன் முன்னே இரு "மத்திய காவலர்கள்". அவன் எழுந்தவுடன் பளீரென்று ஒரு அரை...அதைப் பார்த்து நான் ஓட முயற்சிக்க இன்னுமொரு காவலன் என் பிடறியை பிடித்து தரதரவென்று இழுத்துச் சென்றான. அங்கே கண்கள் கலங்கிய நிலையில் "குட்டி" நிற்க, என் முறை இப்பொழுது. நச்சென்று நடு மண்டையில் ஒரு கொட்டு. இன்னுமொரு காவலன் வந்து பளீரென்று ஒரு அரை விட்டான்.பின்னர் தான் தெரிந்தது, ஓடிய நாதாரிகள் எதுவும் முறையான பயனச்சீட்டு இல்லாததும் நாங்களும் அதைப் போன்றே இருந்திருப்போம் என்று அடித்து விட்டதாக கூறினான். அது மட்டுமல்லாமல் ஆளுக்கு பத்து நிமிடம் அறிவுரை வேறு...

இந்த அவமானத்தை மறக்க வேண்டுமென்றால் எங்காவது சற்று இளைப்பாற வேண்டுமென முடிவு செய்துவிட்டு இன்னுமொரு தொடர்வூர்தியில் பயனத்தை தொடரும் பொருட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தோம். எங்கள் போதாத நேரம் கடலூர் பழைய நகரைச் சேர்ந்த அருணும், முத்துவும் அனைத்து கூத்தையும் பார்த்துவிட்டு நக்கலாக சிரித்துக் கொண்டே எங்களுக்கு அருகில் அமர்ந்தனர். அவர்களிடம் அவர்கள் பார்த்ததை யாரிடமும் செல்ல வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டு வாய்க்கு வந்தபடி அந்தவிரு காவலர்களையும் கறுவினோம்.

அது மட்டுமன்றி பல தலைவர்கள் தொடங்கி பரங்கித்தலையன் பிரேமானந்தா வரை வாசம் செய்த/செய்கின்ற கடலூர் நடுவன் சிறைச்சாலை அமைந்திருக்கின்ற கேப்பர்மலை என்கிற புண்ணிய பூமியையும் அறிமுகப்படுத்தியது இந்த தொடர்வூர்திப் பயனம் தான். கேப்பர்மலையின் மணற்குன்றுகள் பல செல்வங்களைக் கொண்டது. இங்கு கிடைக்கும் நிலத்தடி நீர் அலாதி சுவையானது. அத்தோடுகூட இங்கு பல வகையான கீரை வகைகள் இயற்கையிலேயே கிடைக்கும். பயனத்தினூடே அங்கு படர்ந்துவிரிந்து கிடக்கும் வல்லாரைக் கீரைச்செடிகள் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியூட்டும். நான் முன்னரே கூறியபடி கடலூர் - சிதம்பரம் வரையிலானத் தடம் பல ஓடைகளையும் கடக்கவேண்டியிருக்கிறபடியால் ஆங்காங்கே பச்சைப் பசேலென்ற கோரைகளும் பஞ்சைப் போன்று வெண்மையாக பூத்துக் குலுங்குகின்ற ஆனால் வன்மையான காற்றின் வேகம் தாங்கமுடியாது தன்தலை நாணுகின்ற நாணல்களும், அதன் நிழலில் நீந்துகின்ற வாத்துகளின் கூட்டமும் ஒரு அழகான பயனத்தின் அனுபவமாயிருந்தது.ஆனால் பின்னாளில் கிள்ளைக்கு அருகேயிருக்கும் ஒரு ஓடையில் நாவரசுவின் கையை ஜான்டேவிட் வீசுவான் என்று நான் எண்ணியிருக்கவில்லை...

அருணும், முத்துவும் அன்று மதியம் சிதம்பரம் மாரியப்பாவில் படம் பார்க்க போவதாகவும் எங்களுடைய திட்டமென்ன என்பதையும் கேட்க, எங்களது மனநிலை சரியில்லையெனவும் நாங்கள் பிச்சாவரம் செல்லப்போவதாகவும், மதியம் அவர்களுக்கு நாங்கள் அனுமதி சீட்டுப் பெறுவதெனவும், அவர்கள் எங்களுக்காக விண்ணப்பப்படிவங்கள் வாங்க வேண்டுமெனவும் தீர்மாணிக்கப்பட்டது. அன்று நானும், குட்டியும் பிச்சாவரத்தின் சதுப்புநிலக் காடுகளை ரசித்ததும் அருணுக்கும், முத்துவுக்கும் மதியம் அனுமதிச்சீட்டிற்கான பணத்தைக் கொடுத்து படம் பார்க்காமல் 2:50 வண்டியைப் பிடித்து வீடு வந்து சேர்ந்தோம்...

அடுத்த பயனம் சென்னையிலிருந்து..."ஒரு மலைக்குன்றும் ஐந்து ஆடுகளும்"

திராவிட மாயை விலகட்டும்!

இந்தியாவை வெள்ளைக்காரர்கள் ஆண்ட காலத்தில் சென்னை மாகாணம் என்பது தமிழர்கள், மலையாளிகள், ஆந்திரர்கள் மற்றும் கன்னடம் பேசுபவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்த ஒரு மாகாணமாக இருந்தது. அதனால் அப்போது திராவிடர்கள், திராவிட மொழிக் கலாச்சாரம், திராவிட நாடு என்று எண்ணியதும் எழுதியதும் பேசி வந்ததும் ஓரளவுக்குப் பொருத்தமானதாகும். ஆனால் சுதந்திரம் அடைந்தபிறகு மலையாளிகள் தங்களுக்கு என்று கேரள மாநிலமும், தெலுங்கர்கள் தங்களுக்கு என்று ஆந்திர மாநிலமும், கன்னடியர்கள் தங்களுக்கு என்று கர்நாடக மாநிலமும் பெற்றுத் தனித்தனியே பிரிந்து வாழத் தொடங்கிய பிறகு இந்தத் திராவிட உணர்வு தமிழர்களைத் தவிரப் பிற மலையாளிகள், கன்னடியர்கள், தெலுங்கர்கள் ஆகியவர்களிடம் வெகுவாகக் குறைந்து விட்டது. இதற்கு மூல காரணம் அவர்கள் எல்லோரும் தனித்தனி மாநிலங்களைப் பெற்றது மட்டுமல்ல, மொழி, பண்பாடு முதலியவை ரீதியாகவும் அவர்கள் திராவிடப் பண்பை வெகுவாக இழந்து விட்டனர். அதோடு தமிழர்களை அன்னியர்களாகவும் எண்ணிச் செயல்படத் தொடங்கிவிட்டனர்.வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால் தமிழர்களுக்கு உள்ளது போன்ற திராவிட மொழியுணர்வு, திராவிடக் கலாச்சாரப் பற்று பிற திராவிட மொழியினருக்கு அவ்வளவாகக் கிடையாது. இதற்கு முக்கிய காரணம் காலப்போக்கில் வடமொழிக் கலப்பாலும் வடமொழியாளர் ஆதிக்கத்தாலும் திராவிடக் கலாச்சாரத்தின் தாக்கம் அவர்களிடம் குறைந்து கொண்டே வரலாயிற்று. உதாரணமாக மொழிரீதியாகப் பார்த்தால் தமிழ் நீங்கலாக உள்ள மலையாளம் முதலிய பிற திராவிட மொழிகள் எல்லாம் தங்களது எழுத்துக்களையும் எழுத்து வரிகளையும் வடமொழியினைப் பின்பற்றி அமைத்துக் கொண்டன. அதனாலேயே திராவிட மொழிக்குச் சிறப்பாக உள்ள ற, ழ ஆகிய எழுத்துக்கள் மலையாளம் தவிர்த்த பிற திராவிட மொழிகளில் தற்போது இல்லை. மலையாளத்திலும் தந்நகரத்திற்கும் நின்னகரத்திற்கும் தனித்தனி எழுத்துக்கள் கிடையாது. சொல்லளவிலும் வடமொழிக் கலப்பும் அவற்றில் மிகமிக அதிகமாக உள்ளன. மேலும் அவற்றின் பழைய இலக்கியங்கள் எல்லாம் இராமாயணம், பாரதம் போன்ற வடமொழி இலக்கியங் களின் மொழிபெயர்ப்புக்களாகவே இருக்கும். அதுமட்டுமல்ல, அவற்றின் இலக்கணங்களைக் கூட வடமொழியிலே எழுதும் மரபும் அங்கே தோன்றிவிட்டது. இதனால்தான் கால்டுவெல் போன்ற திராவிட மொழியாராய்ச்சியாளர்கள் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழ் ஒன்றைத் தவிரப் பிற திராவிட மொழிகளால் வடமொழியின் துணையின்றி வாழ முடியாது என்று உறுதியாகக் கூறிச் சென்றுள்ளனர். இன்றைக்கும் வடமொழிக்கும், வடமொழியிலக்கியத்துக்கும் வடமொழியாளர்களுக்கும் தமிழ்நாடு நீங்களான பிற தென்னக மாநிலங்களில் கண்மூடித்தனமான போற்றுதல் உள்ளது. அங்கு, முன்பு போலவே வடமொழி ஒரு தேவ மொழி, வடமொழியிலிருந்துதான் எல்லா மொழிகளும் தோன்றின, வடமொழியாளர்கள் கடவுளுக்குச் சமமானவர்கள் என்ற எண்ணம் வேறூன்றி உள்ளது. அந்த மாநிலங்களில் உள்ள பெரும்பாலான பல்கலைக்கழகங்களில் வடமொழிக்கென்று தனித்துறைகள் இல்லாமல் இருப்பது மிகவும் அரிது.

இவ்வாறு கலாச்சார ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் தனித்தனியாகப் பிரிந்த பிறகு கேரளம் முதலிய பிற மாநிலத்தவர்கள் காலப்போக்கில் தமிழர்களை அன்னியர்களாகவும் இன்னும் சொல்லப்போனால் விரோதிகளாகவும் பார்க்கக் கூடிய மனப்பான்மையும் வளர்ந்துவிட்டது. இந்தப் போக்கை, காலஞ்சென்ற பேராசிரியர் வையாபுரிப்பிள்ளை வள்ளல் அழகப்பச் செட்டியாரின் நிதியுதவியால் இயங்கிய அன்றைய திருவாங்கூர்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் 1951-54 இல் தமிழப் பேராசிரியராக இருந்தபோது கண்டு மிகமிக வருத்தப்பட்டுப் பேசியுள்ளார். இன்றைக்கும் தமிழ்நாட்டில் ஆந்திரர் முதலிய திராவிட மொழியாளர்கள் உள்ள அளவுக்கு கேரளம் முதலிய தென்னிந்திய மாநிலங்களில் தமிழர்கள் அதிகமாகவும் வளமாகவும் இல்லை.கோவை, பொள்ளாச்சி ஆகிய நகரங்களிலும் அவற்றை ஒட்டிய பிற நகரங்களிலும் இருந்து ஒவ்வொரு மாதத்தின் தொடக்கத்திலும் கேரளாவுக்குச் செல்லும் மணியார்டர் பணம் பல கோடியைத் தாண்டும் என்று பொள்ளாச்சித் தொழிலதிபர் நா.மகாலிங்கம் அவர்கள் அடிக்கடி சொல்வார்கள். இன்றைக்கும் தமிழ்நாட்டிலிருந்து அரிசி, காய்கறிகள், பருப்பு வகைகள் முதலிய விவசாய விளைபொருள்களும் நெய்வேலி நிலக்கரிச் சுரங்கத்திலிருந்து பிற மாநிலங்களுக்குச் செல்லும் மின்சாரமும் பல கோடி ரூபாய்களைத் தாண்டும். இன்று சென்னை நகரில் மட்டும் 40% க்கு மேல் ஆந்திரர்கள் உள்ளதாக ஆந்திர மகாசமாஜத்தினர்களே கூறிவருகின்றனர்.தமிழ்நாட்டிலிருந்து இவ்வளவு இலாபம் பெற்றும் கேரளம் போன்ற தென்னாட்டு மாநிலங்கள் தமிழ்நாட்டுக்கு நியாயமாகக் கிடைக்கக்கூடிய தண்ணீர் போன்றவற்றைத் தர மனமில்லாதது மட்டுமல்ல, உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆணையையே துச்சமாக நினைத்து தூர எறிந்து கொண்டு வருகின்றன.
தமிழ்நாட்டில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ள மொழியியல் துறைகளில் மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு ஆகியவை கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் கேரளம், கர்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகியவற்றில் உள்ள மொழியியல் துறைகளில் தமிழைக் கற்பிக்க ஏற்பாடு கிடையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் விதிக்கு மாறாக கன்னடப் பேராசிரியர் மொழியியல் துறைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். இந்த நேரத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முன்பாதியில் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு துக்ககரமான நிகழ்ச்சி நினைவு கூரத்தக்கது.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அன்றைய சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் திராவிட மொழியாராய்ச்சி துவங்கப்பட்டு தமிழ் முதலிய திராவிட மொழிகளுக்குப் பேராசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். அப்போது மலையாளப் பேராசிரியராக இராமலிங்கம் பிள்ளை என்பவர் நியமிக்கப்பட்டார். இவர் நியமனம் பற்றிய அறிவிப்பு பல்கலைக்கழக ஆட்சிக் குழுவின் ஒப்புதலுக்காக வந்தது. அப்போது அதில் இருந்த மலையாளிகள் எல்லோரும் அவரது நியமனத்தை ஒட்டு மொத்தமாக எதிர்த்தார்கள் - காரணம், அவர் தமிழன் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக. அவர் பிறப்பால் தமிழரே, ஆனால் பிறந்தது, படித்தது, வளர்ந்தது எல்லாம் திருவனந்தபுரத்தில்தான். அவர் மலையாளத்தில் பல நூல்கள் எழுதி சொந்தமாக மலையாள அச்சகம் வைத்து வெளி யிட்டார். மலையாளத்தில் பல அகராதிகள் தயாரித்துத் தாமே வெளியிட்டவர். அவரது மலையாள மொழிப் புலமை காரணமாக மலையாள மொழிபெயர்ப்பாளராக அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்டு 80 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வாழ்ந்தவர். இத்தனைச் சிறப்பு வாய்ந்த ஒரு மலையாள அறிஞரை அவர் தமிழன் என்பதற்காக அன்று அவரது பேராசிரியர் பதவியை மலையாளிகள் பறித்தார்கள். இதுமட்டுமல்ல, மலையாள மொழிக்கு அரும்பெரும் தொண்டாற்றிய மூன்று பெருமக்களில் உள்ளூர் பரமேஸ்வர அய்யர் ஒருவர். பொதுவாக இவரது மலையாளத் தொண்டுக்காக மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தாலும் அவர் தமிழன் என்ற காரணத்திற்காக அவரது சிறப்பைக் குறைத்துப் பேசிடும் மலையாளிகளும் உண்டு.
வெள்ளைக்காரர்கள் காலத்தில் இந்திய அரசாங்கத்தின் கல்வெட்டுத் துறையின் தென்னகக் கிளை ஒன்று தமிழ்நாட்டில் உள்ள உதகமண்டலத்தில் இருந்தது. அதற்கு கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்தவர் காலப்போக்கில் அதிகாரியாக வந்தார். அவ்வளவுதான், சந்தடி செய்யாமல் தனது சொந்த மாநிலத்தில் உள்ள மைசூருக்குக் கல்வெட்டுத் துறையைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் வைத்துவிட்டார். இதேபோல கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த பொம்மை என்பவர் டில்லியில் இந்தியாவின் கல்வி மந்திரியாக சிறிது காலமே இருந்தார். அவர் இருந்த சிறிது காலத்திற்குள்ளேயே சென்னையில் இருந்த இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை பெங்களூருக்குக் கடத்திக் கொண்டு போனார். அதுமட்டுமா? அதோடு தன் மாநிலத்துக்காரராகிய அனந்தமூர்த்தியை சாகித்ய அக்காடமியின் தலைவராக்க உதவினார். அனந்த மூர்த்தி பங்கிற்கு சுமார் கால்நூற்றாண்டு காலமாக சென்னையில் இருந்து வந்த சாகித்ய அக்காடமியின் தென்னிந்தியக் கிளையை தனது சொந்த மாநிலத்தின் தலைநகரான பெங்களூருக்குப் புரட்டிக் கொண்டு போய்விட்டார். 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும் இதுவரை ஒரு தமிழன் சாகித்ய அக்காடமியின் தென்னிந்தியப் பிரிவுக்குச் செயலராக வரவில்லை. ஆனால் மலையாளி முதலிய பிற செயலாளராகியுள்ளனர்.
இதுபோன்ற அநியாயங்கள் எல்லாம் வெளியில் தெரிந்தவை. தெரியாமல் - நமது அண்டை மாநிலத்தவர்கள் எல்லாம் இன்னும் எந்தெந்த வகைகளில் எல்லாம் தமிழ்நாட்டுக்குக் கேடுகள் செய்து வருகின்றனரோ தெரியவில்லை.
மத்திய அரசு நிறுவனங்களில் பிறர் ஆதிக்கம்
தமிழ்நாட்டில் பல மத்திய அரசு நிறுவனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் உயர்ந்த பதவிகளில் எல்லாம் பெரும்பாலும் பிற மாநிலத்தவர்கள்தான் இருப்பர். குறைந்த ஊதியம் உடைய சாதாரணப் பதவிகளில் தான் தமிழர்கள் இருப்பார்கள். நெய்வேலியில் நிலக்கரி நிறுவனம் ஆரம்பித்த தொடக்கத்தில் பெரும்பாலும் மலையாளிகளே அதிகமான அளவில் இருந்ததைப் பெரியார் தனது விடுதலைப் பத்திரிகையில் அப்பட்டமாக வெளியிட்டார்.
இப்பொழுதும் மத்திய அரசு தமிழ் நாட்டில் நிறுவனங்கள் ஏற்படுத்தினால் அதில் தமிழர்கள் சின்னஞ் சிறிய பதவிகளில்தான் இருப்பார்கள். காரில் போய் குளுகுளு அறையில் அமரும் பெரும் பதவிகளில் எல்லாம் பிற மாநிலத்தவர்கள்தான் இருப்பார்கள். இதைவிட வெட்கக் கேடு தமிழ்நாடு அரசின் தலைமைச் செயலாளர், காவல்துறையின் பெரும் தலைவர், சென்னை மாநகரக் காவல்துறை ஆனையாளர் ஆகிய எல்லோரும் தமிழர் அல்லாதவர்களே. இன்னும் இது போன்ற பாதகச் செயல்கள் எவ்வளவோ உண்டு. விரிப்பின் பெருகும்.
தமிழர்கள் பல ஆண்டுகளாகப் போராடித்தான் தமிழுக்குச் செம்மொழித் தகுதியைப் பெற்றார்கள். ஆனால் தற்போது எந்தவித முயற்சியும் போராட்டமும் செய்யாமல் பொறாமை காரணமாகக் கர்நாடகத்தவர் கன்னட மொழிக்கும் செம்மொழித் தகுதி வேண்டும் என்று கூப்பாடு போடத் தொடங்கிவிட்டார்கள். இதற்கேற்ப தமிழுக்குச் செம்மொழித் தகுதி கொடுக்கலாம் என்று சிபாரிசு செய்த அதே இந்திய மொழிகள் நிறுவனத்தலைவர் கன்னட மொழியும் 1800 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழைமை உடையதால் கன்னட மொழிக்கும் செம்மொழித் தகுதி தரலாம் என்று எழுதியுள்ளாராம். ஆக சாணிச் சட்டியும் சருவச் சட்டியும் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன.


முனைவர் அ.காமாட்சிநாதன்,
மொழியியல் துறை முன்னாள் இயக்குநர்,
அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்.

நன்றி:தென்செய்தி

நகரங்களும் அதன்கால் நினைவுகளும்

...அங்கிருந்து தொடங்கி கிழக்கை நோக்கி மூன்று நாட்களுக்கு பயனித்தால் நீ "தியோமிரா"வை அடையலாம். தியோமிரா மாநகரம் வெள்ளி முலாம் வேய்ந்த அறுபது கோபுரங்களையும், வெண்கலத்தினால் செய்யப்பட்ட கடவுள்களின் சிலைகளையும், காரீயத்தால் பணிக்கப்பட்ட சாலைகளையும், படிகத்தினால் செதுக்கப்பட்ட நாட்டிய அரங்கத்தையும், தினம் காலையில் அனைவருக்கும் விடியலைக் கூவி அறிவிக்கும் பொன்னிற சேவல் வசிக்கும் கோபுரத்தையும் கொண்டது. இவ்வளவு பரிச்சயமான அழகான காட்சிகளையுடைய நகரவமைப்பை நீ வேறு எந்தவொரு நகரத்திலும் கண்டிருக்கலாம். ஆனால் இந்நகரத்தின் சிறப்பம்சமே குறை பகல் பொழுதினையுடைய "செப்தம்பர்" மாதத்தின் மாலைப்பொழுதில் பலவண்ண விளக்குகளால் மின்னும் சிற்றுண்டிச்சாலைகளும், சாளரத்தின் வழியே வெட்கத்தினால் முகத்தினை மறைத்து வெறுங்குரலை மட்டுமே தூதுவனுப்பும் "ஓ"வென அலறும் பெண்டிரும்!, இவை ஏற்கனவே அனுபவித்ததாக ஏற்படும் உணர்வும் அதன்கால் அப்பொழுது ஒருவனுக்கு ஏற்பட்ட களிப்பும் நிச்சயமாக அவனுக்கு பொறாமையாயிருக்கும்...

- Italo Calvino
Invisible Cities

THE INCONVENIENT TRUTH

//என்னவேனா எதுவேனா எப்படிவேனா யார் வேணாலும் பேசுறது தான் கருத்து சொதந்திரமா? //

ஆமாம். அது தான் கருத்து சுதந்திரம்.




//ஆனால் ஜாதி வெறி பிடித்து அலையும் ப ம க வுக்கு நீங்கள் ஏன் கொடி தூக்குகிறீர்கள்?//

ஓரே ஜாதி. அதனால் தான்.

படமெடுத்த "அல்-கோர்"-ஏ குழம்பிடும் வகையில் நம்ம மயிர் புடுங்கி(எந்த ஒரு சின்ன விசயத்துக்கும் தலைய பிச்சிகினு தமாசா எழுத முயற்சி பண்றதால), தீஞ்ச மூஞ்சி (அதனால தான் "மூஞ்சிமூடி"க்கினு இருக்கறார்) ஒரு தகவலை சொன்னாராம். என்னா மேட்டர்னா...என்ன தான் ஆராய்ச்சி பண்ணி "அல்-கோர்" படம் எடுத்திருந்தாலும் மெயின் மேட்டரான லேபர் பார்ட்டியின் மரம் வெட்டி அட்டூழியத்த படத்துல சொல்லலியாமா...தெரிச்சி போன அல்-கோர், அது எந்த பார்ட்டின்ங்கன்னு "மூஞ்சிமூடி" கிட்ட கேட்க, நம்ம "மூஞ்சிமூடி" சொன்னராம் இது தமிழ்நாட்ட சேர்ந்த "பாட்டாளி மக்கள் கட்சி"ன்னு.

இது சம்மந்தமா "THE INCONVENIENT TRUTH" க்கான விமரிசனத்தையும், ஆதாரங்களையும் அல்-கோர்க்காக வேண்டி, மூஞ்சிமூடி தமிழ்ல ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையும் எழுதிக்கினு இருக்கறாராமா.