குறி அறு(ரி)ப்பு - அரசியல் - விளிம்பு நிலை

கடந்த வாரத்தில் பூனைக்கு மணி கட்டுவதாக நண்பர் லக்கி லுக்கின் லிவிங் ஸ்மைல் மீதான விமரிசனமும் அதைத் தொடர்ந்து எழுதப்பட்ட பல பதிவுகளும் பின்னூட்டங்களும் அவரவர் கருத்தை முன் வைத்தாலும் விடாது கருப்பு - ரோசாவசந்த் ஆகிய பதிவர்களின் சொற்போர் சில தன்னிலை விளக்கங்களையும் பல யோசிக்க வைக்கும் கருத்துகளையும் முன்வைத்திருந்தனர்.

இந்தியாவில் சுயமரியாதைக்கும் தற்பெருமைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத அறியாமைக்கூட்டம் இருக்கும்வரை இது மாதிரியான கருத்துகள் ஏற்படுவதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. இந்தியாவில் ஒரு ஆண் 30,35 வரை திருமணம் செய்ய விரும்பாமல் இருந்தால் அவனை குறியற்றவன் என்பதில் தொடங்கி அவனுக்கு "எயிட்ஸ்" என்பது வரையான கருத்துகளும் கிசுகிசுப்புகளும் ஏற்படுகின்ற வாய்ப்புள்ளது. இதுவே ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணமாகாமல் இருந்தால் அவளை தேவடியா என்பதில் தொடங்கி ஒன்றுக்கும் உதவாத சாலையின் ஓரத்தில் ஓசி பீடிக்காக காத்திருக்கின்ற தெருபொறுக்கிகளும் தன் குறிஅரிப்பு தாங்காமல் நா கூசாமல் "வரியா" என்பது வரை கேட்பார்கள். இதுவே ஒரு இளம் விதவையாக இருந்து விட்டால் போதும் அவள் வேலை பார்க்கின்ற இடம் தொடங்கி குடியிருக்கும் வீடு வரை பார்க்கின்ற அனைத்து ஆண்களும் ஒரு நாள் படுப்பதற்காக அலையும் சமூகம் தான் "இந்திய" "தமிழக" சமூகம். மேலை நாடுகளிலும் இவை உள்ளது. ஆனால் அங்கெல்லாம் பாதிக்கப்படுகின்ற ஆணோ அல்லது பெண்ணோ வெளிப்படையாக எதிர் கொள்ள முடியும் ஆனால் இந்தியாவில் அது சாத்தியப்படுமாவென்று நாம் யோசிக்கக் கூட முடியாத நிலையில் இருக்கிறொம். என்னதான் பன்மொழிப் புலமை இருந்தாலும், மெத்தப் படித்திருந்தாலும் "கால் சென்டர்" பணியாட்களை விபச்சாரி என்று கட்டம் கட்டும் அளவிற்கு கீழ்த்தரமான சமூகம் நமது சமூகம். பாலியல் தொழிலாளர்களை விபச்சாரிகள் என்றழைக்கக் கூடாதெனவும் விபச்சாரம் என்பதையே அகராதியிலிருந்து எடுக்க வேன்டுமெனப் போராடி வரும் சமூகத்தினரும் இங்கே தான் இருக்கிறார்கள். அறியாமையினால் ஏற்படுகின்ற உடல் உபாதைகளையும், பால்வினை நோய்களையும் தவிர்க்கும் பொருட்டுதான் ஆணுறை போன்றவற்றை பயன்படுத்த அரசாங்கம் ஊக்குவிக்கின்றதேயொழிய அனைவரும் பாதுகாப்பான முறையில் குறி அரிப்பையும் இச்சையையும் தீர்த்துக் கொள்ள அல்ல என்பது இந்த படித்த முட்டாள்களின் மரமண்டைகளில் ஏறாதது வியப்பல்லவே.

உலகில் வேறெங்கும் இல்லாத அளவு நம்பிக்கை துரோகம் நடப்பது இந்தியாவில் மட்டுமே. குறி அரிப்பினால் என்றாவது தவறு செய்பவர்கள் தான் மேலை நாடுகளில் உண்டேயொழிய இந்தியாவைப் போன்று திருமாண பின்பும் விரையரிப்பு தாங்காமல் கள்ளக் காதலனோ, காதலியோ வைத்திருப்பவர்கள் மிகவும் குறைவு. இதனடிப்படையில் தான் நடிகைகளும் பெண்ணுரிமை பேசி வருகிறார்கள்.

கைக்கஞ்சு வாய்க்குப் பத்து சமாசாரம்...

இது போன்ற அனுபவங்கள் "விடாது கருப்பு" மட்டுமல்ல பலருக்கும் ஏற்படுகின்ற வாய்ப்புள்ளது. தனியாக வாழ முயல்கின்ற ஆண், பெண் என்கிற சமூகத்தினால்? அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாலினத்துக்கே அதே சமூகத்தினால் ஏற்படுகின்ற துன்பங்களை எண்ணிப் பார்க்கும் பொழுது, பெற்றொர் தொடங்கி, உற்றார் உறவினர் சகோதரர் வரை அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத ஒதுக்கப்பட்ட சமுகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் பிச்சை எடுக்காமலோ இருன்ட தொழில் செய்யமலோ எப்படி வாழ முடியும். படிப்பறிவில்லமல், பொருளாதாரத்தில் நலிந்து அறியாமையினால் அல்லல் படுகின்ற ஆண் பெண் சமூகங்கள் இருக்கும் நிலையில் ஒருவர் நான் இவ்விரண்டிலும் சேராதவரின் சுய முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் எந்தளவிற்கு உள்ளது இந்த இந்திய வல்லரசில்?!. இன்று பார்பனரின் சூழ்ச்சியால் தான் சாதிகளும் பிரிவினைகளும் ஏற்பட்டதென்று இடஒதுக்கீட்டுக்காக போராடுகின்ற நாம் கேவலம் பிறப்பினால் உள்ள ஒரு சிறுகுறையை காரணம் காட்டி ஒரு பாலினத்தையே ஒதுக்கி ஒதுக்கி வைக்கிறோமே. அது தவறில்லையா? அவர்கள் கைக்கஞ்சு வாய்க்குப்பத்து ஏன் கேட்கப் போகிறார்கள் அவர்களுக்கும் ஆண், பெண்ணைப் போன்று சமமாகப் பாவித்து தொழிற்கூடங்களிலோ அல்லது இன்ன பிற பணிகளிலோ வேலை கொடுத்தால்...

இந்தியாவில் நான் அறிந்த வரையில் எந்த ஒரு படிவத்திலும் பாலினம் என்று நிரப்பப்பட வேண்டிய இடத்தில் ஆண், பெண் என்றுதான் இருக்குமேயொழிய "பிறர்" என்று ஒரு கட்டம் இருப்பதாக நான் அறிந்ததில்லை. ஆக இதன் மூலம் இந்திய அரசினாலேயே அங்கீகரிக்கப் படாத நிலையில் தான் "திருநங்கைகள்" இருக்கிறார்கள். இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக அரசியலில் அதிகாரம் தரக்கூடிய பதவிகளில் சில "திருநங்கைகள்" இருந்தாலும் அவருடைய பண, படை பலத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாத காரணத்தினால் தானேயொழிய அவரை ஒரு "திருநங்கை" என அங்கீகரித்து சமூகத்தினால் கொடுக்கப்பட்டப் பதவிகளில்லை.

இப்படிபட்ட ஒரு சமூகத்தில் படித்து வேலை பெறுவதென்பது ஒரு போராட்டம் தான். அந்த போராட்டத்தில் போராடி வெற்றிபெற்று தனக்கென்று ஒரு அங்கீகாரத்தை நிறுவ முயன்று அதில் ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றிருக்கின்ற "லிவிங் ஸ்மைல்" கர்வம் கொள்வதில் தவறேதும் இல்லை. மேலும் அவருக்கான இந்த வெற்றி ஒரு ஆணோ அல்லது ஒரு பெண்ணோ பெற்றிருக்கின்ற வெற்றியைப் போன்றே சமமாகப் பாவிக்கலாம். உதாரணத்திற்கு அச்சு ஊடகங்களில் தம்முடைய படைப்புகள் வெளியாவதையொட்டிய கர்வம் வலைபதிவருக்கு வருவதைப் போன்ற கர்வம் தம்முடைய சுய முயற்சியினால் வெற்றி பெருகின்ற சமூகத்தினால் ஒடுக்கப்பட்ட ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பாலினத்தை சேர்ந்தவரும் கொள்ளலாம்.