"பாடி காட்" முனீசு

...அப்பொழுது இரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நானும் அண்ணனும் தான் எங்கள் வீட்டின் சிங்கக் குட்டிகள். என்னுடைய உடை முதல் காலணி வரை எல்லாமே அவன் பயன்படுத்தியதாகத் தான் இருக்கும். இதனாலேயே அவன் மேல் எனக்குப் பொறாமையாக இருக்கும். பல நேரங்களில் நான் ஏன் அண்ணனுக்கு அண்ணனாகப் பிறந்திருக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் எழும். என்ன தான் அவன் என்னைவிட இரண்டு வயது மூத்தவனாக இருந்தாலும், இதுவரை அவனை அண்ணனாக பாவித்து பெயருக்கு கூட அண்ணா என்றழைத்ததாக நினைவில்லை. அண்ணன் கொஞ்சம் சாது (அ) பயந்த சுபாவம் உள்ள சிங்கக்குட்டி. இதை நான் என்னுடைய பலமாகக் கருதிக் கொண்டேன். நானும் பயந்த சுபாவம் தான் என்றாலும் அதை என்றும் வெளிக்காட்டியதில்லை. இதனாலேயே பொழுது சாய்ந்த நேரங்களில் அவன் வெளியே செல்லவே பயப்படுவான். துணைக்கு ஒரு ஆள் இருந்தால் தான் வெளியே செல்லுவான். இதனால் பல நேரங்களில் நான் தான் அவனுக்கு "பாடி காட்"...

...அம்மாவுக்கு என்னுடைய மன வலுவை? சிலாகித்துப் பேசுவதில் கொள்ளைப் பிரியம். சதா சர்வ காலமும் அக்கம் பக்கத்து அத்தைகளிடம் "சின்னவன் ரொம்ப தைரியசாலி, பெரியவனுக்கு அவன் தான் துணை" என்று சொல்லும் பொழுது நான் வானில் பறப்பது போன்று உணர்வேன். இந்த "ஸ்டேடஸ் கோ"வை தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காகவே பக்கத்து வீட்டு அக்கா சந்தைக்கு செல்லும் பொழுது கூட நானாகவே வலிய சென்று அவளிடம் துணையாக வருகிறேன் என்று கூறி ஒட்டிக்கொள்வேன்...

...அப்பொழுதெல்லாம் தோட்டது வீடு இல்லை. வீட்டை ஒட்டியே கழிப்பிடம் இருந்தாலும் தோட்டத்தில் இருந்த குப்பை மேடு தான் எனக்கு மூத்திரம் அடிக்க இலகுவான இடம். குப்பையை ஒட்டி ஒரு புளிய மரமும் அதற்கு பக்கத்தில் எப்பொழுதும் இலையே விடாத ஆனால் நீண்டு வளர்ந்திருந்த ஒதிய மரமும் இருக்கும். இப்போதைய தோட்டத்து வீட்டின் சமையற்கூடம் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு வேப்ப மரமும் பல வருடமாக குள்ளமாகவே இருந்த நான்கு தென்னங்கன்றுகளும் இருக்கும்...

...அப்போது இரவு மணி ஒன்று ஆகியிருக்கும். எனக்கு அவசரமாக மூத்திரம் போக வேண்டுமென்ற உணர்வு. ஆனால் யாரை எழுப்புவதென்று எனக்கு விளங்கவில்லை. அப்பா அம்மா அண்ணன் என்று அனைவருமே நல்ல நித்திரையில் இருக்கிறார்கள்.யாரை எழுப்பினாலும் வசை வாங்குவது உறுதி. அது மட்டுமல்லாமல் "தைரியமான சிங்கக்குட்டி" என்ற பிம்பம் தகர்வதற்கான சாத்தியங்களும் உண்டு. அண்ணன் நாளை என்னை எள்ளலாகப் பார்ப்பான். ஆனாலும் புளிய மரத்தடியில் மூத்திரம் பெய்ய வேண்டுமென்றால் கூடுதலான மெய்யான மன வலு வேண்டும். அதுவும் பச்சையம்மாள் பாட்டியின் மகளான "தனம்" அக்கா தூக்கு மாட்டிக் கொண்ட மரம் வேறு...

...எப்போதும் படுக்கையிலேயே மூத்திரம் போகும் எனக்கு ஏன் இன்று மட்டும் வெளியே சென்று மூத்திரமடிக்க வேண்டுமென்ற உந்துதல் என்று தெரியவில்லை. ஒவ்வோர் இரவும் படுக்கையை ஈரமாக்கியதால் இப்போதெல்லாம் எனக்கு தனிப் படுக்கை தான். ஆனாலும் பெரும்பாலான நேரங்களில் அம்மா எனக்கு வேறுடுப்பு உடுத்தி அவளோடு படுக்க வைத்துக் கொள்வாள்.ஆனால் அவளுக்கு உடம்பு சுகமில்லை இப்பொழுது. அதனால் அவளுக்கும் தனிப்படுக்கை தான். ஆக என் படுக்கையை ஈரமாக்கினால் கூட நான் அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டு தூங்க இயலாது...

...அம்மாவிற்கு அறுவை சிகிச்சை முடிந்துள்ளதால் அவளை சுத்தமாக இருக்க வேண்டுமென்று மருத்துவர் அறிவுறுத்தியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அதனால் அவள் வெண்மையான உடைகளையே உடுத்துகிறாள். படுக்கை முதல் போர்வை வரை அனைத்துமே வெண்மை தான்...

...என்ன ஆனாலும் சரி யாரையாவது துணைக்கு எழுப்ப வேண்டியது தான் என எண்ணி அம்மாவை எழுப்பினேன்.அவள் "ம்" கொட்டினாளேயொழிய எழும்புவதற்கான ஒரு அறிகுறியும் தென்படவில்லை. மீண்டும் எழுப்புகிறேன். பொழுது புலர்ந்து விட்டதாக என்னிடம் கூறிவிட்டு இப்பொழுது தலையையும் சேர்த்து மூடிக் கொண்டாள். எனக்கோ அவசரம். மீண்டும் எழுப்புகிறேன். அம்மா அப்பாவிடம் என்னோடு துணைக்கு செல்லுமாறு கட்டளையிட்டுவிட்டு திரும்பவும் தலையை போர்வைக்குள் நுழைத்துக் கொண்டாள்...

...அது மார்கழி மாதம். இரவிலும், இளங்காலை நேரத்திலும் சிறிதளவு பனி பெய்யும். சில நேரங்களில் பனி மூட்டமாகவும் இருக்கும். இதனால் அக்கம் பக்கத்து அத்தைகள் தலையில் முக்காடு போட்டுக் கொண்டு தான் வாசலில் சாணி தெளித்துக் கோலம் போடுவார்கள். அம்மாவும் அதற்கு விதி விலக்கல்ல. இப்பொழுது அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால் செல்வியக்கா தான் அம்மாவிற்கு அனைத்து வீட்டடி வேலைகளிலும் உதவியாக இருக்கிறாள்...

...தோட்டத்து வீடு அப்பொழுது இல்லாத்தால், பிரதான வீட்டு தோட்ட வாசலில் இருந்து அவரைப் பந்தல் ஆரம்பிக்கும். ஒரு பத்தடி வரை வெற்றிடமாகவும் எஞ்சியுள்ள பகுதிகளில் மஞ்சள் மற்றும் சிவப்பு கனகாம்பரச் செடிகளும், பல்வேறு வண்ண திசம்பர் செடிகளும் இருக்கும். அவரைப் பந்தலுக்குக் கீழே இருந்த மண் தரையிலும் அம்மா சாணி தெளித்துக் கூட்டியதால் அது கட்டாந்தரையாகி விட்டிருந்தது. அங்கே மதிற்சுவரை ஒட்டி நானும் அண்ணனும் சேர்ந்து ஒரு செம்மண் கோபுரம் கட்டியிருந்தோம். அதனுள் ஒரு ஈசுவரனும் பொம்மையாக அமர்ந்திருந்தான்...

...என்ன தான் எழுப்பினாலும் அம்மா எழப்போவதில்லை. அடுத்த இலக்கு அப்பா தான் அவரை எழுப்பலாமா என நினைக்கிறேன். சரியென்று அப்பாவை துணைக்கழைக்க அவரும் பொழுது விடிந்து விட்டதாகவும் வெளியே வெளிச்சமாக இருப்பதாகவும் கூறுகிறார். நம்முடைய மனவலுவிற்கு சோதனையா? என்றெண்ணி எம்பி குதித்து தோட்டத்து மின்விளக்கை "ஆன்" செய்தேன்...

...வயலில் போட்டது போக எஞ்சியிருந்த "செனப்பை" விரையை குப்பையில் கொட்டியிருந்தார்கள். அது அப்பொழுது தான் துளிர் விட்டிருந்தது. காலையில் பூ பறிக்கும் பொழுது அந்த செனப்பைத் துளிர்களையேப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். பச்சையம்மாள் பாட்டியின் கோழிகள் வந்து குப்பையை சீந்துவதற்கு இப்பொழுதெல்லாம் அனுமதிப்பதில்லை. ஆனாலும் கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாகவே இருக்கிறேன். அவளது கோழி அடிபடுவதை அவள் பார்த்தாளென்றால் இட்லிக்கு கெட்டி சட்னி கொடுக்க மாட்டாள். நான் பள்ளிக்கூடத்திற்கு நீர்த்த சட்னிக்காக இன்னுமொரு சுமையையும் சேர்த்து சுமக்க வேண்டியிருக்கும்...

...ஒரு வழியாக தோட்டத்துக் கதவை ஓசை படாமல் திறந்து விட்டேன். மின்னொளியில் செம்மண் கோபுரம் கோபத்தில் சிவந்த மூக்கினைப் போன்று சிவந்திருக்கிறது. உள்ளிருக்கும் ஈசுவரனோ அவனுடைய தூக்கைத்தை நான் கெடுத்து விட்டதாக எண்ணி என்னை நோக்கி உக்கிரமான பார்வையை வீசிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனுடையை கண்களைப் பார்த்து எனக்கு பயமேதும் இல்லை. ஏனென்றால் இந்நேரத்தில் வரும் "தனாக்கா" கண்டிப்பாக ஈசுவரன் கண்ணை பார்த்து பயந்து ஓடியிருப்பாள். குப்பை மேட்டில் புளிய மரத்தடியில் அவசர கதியில் என் அவசரத்தை வெளிக்கொட்டினேன்.இப்பொழுது தான் பெருஞ்சுமை குறைந்து இருக்கிறது.இதைச் சொல்லியே அண்ணனை இன்னும் ஒரு வாரத்திற்கு மட்டம் தட்டலாம் என மனதில் குதூகலம்...

...அவசர அவசரமாக தோட்டத்துக் கதவை நோக்கி நடக்கிறேன். பாதி அவரைப் பந்தலை தாண்டியவுடன் தான் கவனிக்கிறேன் அம்மா என்னைக் கடந்து செல்வதை.அவள் அதே வெள்ளைப் புடவை தான் அணிந்திருந்தாள், முக்காடு வேறு போட்டிருந்தாள். கோபத்தோடு அம்மா என்றெலற அவள் என்னைத் திரும்பி பார்காமலேயே என்ன என்று என்னையே திருப்பி கேட்கிறாள். நான் கூப்பிட்ட பொழுது வராமல் இப்பொழுது ஏன் வந்தாய் என நான் கேட்க, வந்த வேலை முடிந்ததால் நான் செல்கிறேன் என்று தூக்கத்தில் உளறிக்கொட்டிச் சென்றாள்.குழப்பத்தோடு உள்ளே வந்து தோட்டத்துக் கதவை தாழிடாமல் அம்மாவிற்காக திறந்து வைத்தேன்.ஆனால் அம்மா உள்ளிருந்து கதவை தாழிடும்படி குரல் கொடுத்தாள்...

...காலையில் அம்மாவிடம் விவரம் கேட்க, அம்மா பாட்டியிடம் விவரம் கேட்க பாட்டியோ பொழுது சாய்ந்தவுடன் மாமரத்தடியில் உள்ள "முனி" கோவிலுக்கு வரும்படி சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டாள். நானும் அம்மாவும் முனியைப் பார்க்கச் சென்றோம். அங்கே பாட்டி சொன்னாள். முனீசுவரன் தான் எங்களது குல தெய்வமாம். அவனுக்கு குழந்தை என்றால் கொள்ளைப் பிரியமாம் அதனால் தான் எனக்குத் துணையாக நேற்றிரவு வந்ததாக சொன்னாள். என்னால் நம்பவும் முடியவில்லை நம்பாமலும் இருக்கமுடியவில்லை...

***
97ல் வடக்கிந்திய கட்டிடக்கலை உலாவிற்கு சென்ற பொழுது "சென்னை - மத்திய தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு" அருகேயுள்ள "பாடி காட்" முனிசுக்கு நாங்கள் சொல்லாமலேயே ஆட்டோக்காரர் சூடமேற்றி எல்லோருக்கும் நெற்றியில் திருநீறு அணிவித்து பயபக்தியுடன் வழியனுப்பி வைத்தார்.